காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீருக்குள் யாரும் செல்போனி லிருந்து எஸ்.எம்.எஸ். கொடுக்க முடியாது என்பது பலருக்கும் தெரியாது. எஸ்.எம்.எஸ். வசதியை தீவிரவாதிகள் பயன்படுத்தி வருகிறார்கள் என்பது, காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. `ப்ரீ பெய்ட்’ செல்களும் அங்கே வேலை செய்வதில்லை. எளிதில் தீவிரவாதிகள் ப்ரீபெய்ட் சிம்கார்டுகளைப் பெற்று விடு கிறார்களாம். இதுமட்டுமல்ல, காஷ்மீரிலி ருந்து யாரும் பாகிஸ்தானுக்கு பேசவும் முடியாது. டெல்லியிலிருந்து பேசலாம். தமிழ்நாட்டிலிருந்து பேசலாம். அதே போல ஒரு இரண்டு கி.மீ. தொலைவில், ஆசாத் காஷ்மீர் என அவர்களாலும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர் என நம்மவர்களாலும் சொல்லப்படுகிற பகுதிக்குள் காஷ்மீரி ஒருவரின் உறவி னர் ஒருவர் இருந்தால், அவரை சந்திக்க ஒருவர் டெல்லி வந்து பின்பு அங்கி ருந்துதான் அந்தப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும், அதுவும் அனுமதி பெற்று.


எங்களில் கேரளாவிலிருந்து வந்தி ருந்த `மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் இப்ராஹீ மிடம் மட்டுமே `போஸ்ட் பெய்ட்’ செல் இருந்தது. அதன்மூலமும் எங்களால் பேரா. ஜீலானியுடன் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை. இடையில் விசாரிக்கும் இடங்களில் டெல்லியிலிருந்து செல்லும் `டூரிஸ்ட்’கள் எனச் சொல்லிவிடுவது என முடிவு செய்து, இந்தி தெரிந்த ரோனாவில்சன் முன்சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். அதிவேகமாக வண்டியை ஓட்டினார் ஓட்டுனர். மலைப் பாதையில் அது கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. ஏன் இத்தனை வேகம் என்று கேட்டபோது, ஆசியாவிலேயே நீளமான குகைப் பாதை (கூரnநேட) போகும் வழியில் உள்ளது எனவும், ஏதேனும் இராணுவ வாகனங்கள் வந்தால், அல்லது வேறு ஏதும் பிரச்சினை என்று நிறுத்திவிட்டால் தாமதமாகி விடும் என்றார் ஓட்டுனர். தாமதமானால் ஒருவேளை ஊரடங்குச் சட்டம் அறிவித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சம் அவருக்கு. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக் கிற்குச் செல்வதற்கு `முகல் சாலை’ உட்பட வேறு பல வழிகள் இருந்தாலும் இன்று போக்குவரத்து அனுமதிக்கப்படு வது இந்தச் சாலையில் மட்டும்தான்.


அமர்நாத் பிரச்சினையின்போது இந்தச் சாலையை இந்துத்துவ சக்திகள் மூடிவிட்டதால் பள்ளத்தாக்கிற்குள் வாழ்கிறவர்கள் பட்ட துன்பம் ஏராளம். காஷ்மீரின் இரண்டு தொழில்களில் ஒன்றான பழ வணிகம் இதன்மூலம் பெரிதும் பாதிப்படைந்தது. நாங்கள் சென்றிருந்த காலம்வரை ஜம்முவிலி ருந்து முக்கிய உயிர்காக்கும் மருந்துகள் எல்லாம் கூட வருவது நிறுத்தப்பட்டிருந் தது. குழந்தை உணவுகளுக்கும் தட்டுப் பாடு. நேரடியாக நிறுவனங்களிலிருந்து மருந்தை பெற்றுக் கொள்வது என்கிற நிலையை காஷ்மீர வணிகர்கள் எடுத் தால் அதற்கு பன்னாட்டு மருந்து நிறு வனங்கள் ஒத்துழைப்பதில்லை. ஜம்முவி லிருந்தே மருந்துகளைப் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு பைஸர்’ முதலான பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சொல்லி விடுகின்றன.


எங்கள் வாகனத்தின் வேகத்திற்கு தடையாக இருந்தது எதிரே சாரிசாரியாக வந்த கம்பளி ஆடுகள்தான். நூற்றுக் கணக்கான கம்பளி ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு நீண்ட தொளதொளத்த அங்கிகளுடன் முஸ்லிம் ஆட்டிடையர் கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். துணை யாக அருகில் நாங்கள். பனிக்காலம் தொடங்குகிற காலம் நெருங்கிவிட்ட தால் ஆடுகளை ஓட்டிக் கொண்டு பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறு கின்றனராம். இந்த முஸ்லிம் ஆட்டிடை யர்களை `மாலிக்’கள் என்கிறார்கள். இப் படி ஒரு மாலிக் தான் 150 ஆண்டுகட்டு முன்பு அமர்நாத் பனி லிங்கத்தைக் கண்டு பிடித்தவர். ஆனந்த் நாக்கைத் தாண்டியுள்ள `கிளேசியர்’ பகுதியில் ஒரு குகைக்குள் இருந்த அந்தப் பனி வடிவம் `லிங்க’த்தைப் போலிருந்ததால், உருவ வழிபாட்டில் நம்பிக்கை இல்லாத வராயினும் அந்த மாலிக் அந்தச் செய்தியை தூரத்தில் இருந்த இந்துச் சகோதரர்களிடம் பகிர்ந்து கொண் டார். அந்தப் பகுதியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ. தொலைவு வரை யாரும் இந்துக்கள் இருந்திருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.


பனிலிங்கம் சரியாக இரண்டு முதல் நான்கு வாரங்கள் தான் அந்த வடிவில் அங்கிருக்கும். அதன்பின் அது உருகி `லிட்டர்’ ஆற்றில் கரைந்து விடும். அந்தச் சில நாட் களில் அங்கு வந்து பனி லிங்கத் தைத் தரிசித்துச் செல்லும் வழக்கம் தொடங்கியது.


அடுத்த 150 ஆண்டு காலமும் வரும் யாத்ரீகர்களை வரவேற்று, பாதுகாப்பளித்து, உணவு ஏற்பாடு செய்து அந்தக் குகையையும் பாது காத்து வந்தது முஸ்லிம் குடும்பங்கள் தான். மத ரீதியான சடங்குகளில் காஷ் மீரப் பண்டிதர்கள் உதவி புரிகின்றனர். யாத்ரீகர்கள் ஆண்டுதோறும் வருவது அதிகமாயிற்று. எனினும் ஆலய நிர்வாக வாரியம் (ளுhசiநே க்ஷடியசன) என்றெல்லாம் எதுவும் உருவாக்கப்படவில்லை. ஆல யப் பாதுகாப்பு மாலிக் முஸ்லிம்கள் வசமே இருந்து வந்தது. ஆலயப் பகுதியை ஒட்டிச் சிறு வணிகர்கள் பிழைத்து வந்தனர். தீவிரவாதம் காஷ் மீரில் உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட யாத்ரீகர்கள் எவருக்கும் எந்தச் சிறு தீங்கும் இழைக்கப்பட்டதில்லை.


பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கவர்னர் சின்ஹா, யாத்ரீ கர்கள் அதிகம் வருவதற்கு ஊக்கு வித்தார். சில ஆயிரங்கள் அளவில் யாத்ரீகர்கள் வருவது, லட்சம் யாத்ரீகர் கள் என்கிற அளவிற்கு அதிகரிக்கப் பட்டது. யாத்திரை காலமும் 2 வாரம் என்பதிலிருந்து இரண்டு மாதங்கள் என்பதாகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


கிளேசியர் பகுதியில் யாத்ரீகர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக் கூடாது எனவும் `பால்தள்’ளுக்கு வரும் யாத்ரீகர் களின் எண்ணிக்கையையும் குறைக்க வேண்டும் எனவும் சுற்றுச்சூழல் தொடர் பான நிதீஷ்சென் குப்தா குழு எச்சரித்தி ருந்தது கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. அதிக யாத்ரீகர்கள வருவது, இராணுவ ஹெலிகாப்டர்கள் மேலே சுற்றுவது ஆகியவை எல்லாம் சுற்றுச்சூழலைப் பாதிக்கும் என்கிற எச்சரிக்கை கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. அதேசமயத்தில் பா.ஜ.க. ஆள்கிற ஹிமாச்சல பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள `கோமுக்’ புண்ணிய தலத்திற்கு வரும் யாத்ரீகர்கள் இதே காரணங்களுக்காக கட்டுப்படுத்தப்படு வது குறிப்பிடத்தக்கது. யாத்திரைக் காலமும் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த 2, 3 ஆண்டுகளாக பனிலிங்கம் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் சீக்கரமாகவே உருகத் தொடங்கியுள்ளது குறிப்பிடத் தக்கது.


2000 ஆம் ஆண்டில் முதன்முதலாக ஆலய நிர்வாகத்திற்காக வாரியம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் 150 ஆண்டு கால பாரம்பரிய உரிமையை முஸ்லிம்கள் இழந்தனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காஷ்மீர நிறுவனங்களின் மீதான உரிமையை காஷ்மீரிகளிட மிருந்து பறிப்பது என்கிற தந்திரத்தையே இந்திய அரசு அங்கு கடைப்பிடித்து வருகிறது. ஆலய நிர்வாக வாரியத்தின் தலைவர் ஆளுநர். ஒருவேளை ஆளுநர் முஸ்லிமாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர் ஒரு இந்துவை தலைவராக நியமிப்பார்.


2003ம் ஆண்டில் பி.டி.பி. அரசு ஆட்சிக்கு வந்தது. பால்தள் பகுதியில் கொஞ்சம் நிலத்தை ஆலயத்திற்கென நிரந்தரமாக ஒதுக்குவது என முடிவெடுக் கப்பட்டது. ஏனோ அப்போது அது நடை பெறவில்லை. இந்த ஆண்டு தொடக் கத்தில் 100 கானல் நிலம் (சுமார் 80 ஏக்கர்) ஆலயத்திற்கு ஒதுக்குவது என அமைச்சரவையில் முடிவெடுக்கப்பட் டது. நிரந்தரமாக பளிங்கு லிங்கம் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்றும் கூறப் பட்டது.


இந்த முடிவுக்கு எதிராக பள்ளத் தாக்கின் மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் பிரிந்து கிடந்த ஹூரியத் அமைப்புகள் ஒன்றா யின. `நில மாற்றத்திற்கு எதிரான கூட்டமைப்பு’ உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்ரீநகர் வழக்குரைஞர் சங்கத் தலைவர் மியா அப்துல் கலிம் அதன் தலைவர். பா.ஜ.க. கட்சியும் இதர இந்துத்துவ அமைப்பு களும் ஜம்மு-காஷ்மீர் நெடுஞ்சாலையில் போக்குவரத்தை நிறுத்தின. பெரிய அள வில் பாதிப்புகள் ஏற்பட்ட போதும் பள்ளத்தாக்கு மக்கள் யாத்ரீகர்களுக்கு எந்த ஊறும் விளைவிக்கவில்லை. முதல் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலேயே இது அறிவிக்கப்பட்டது. “அவர்கள் எம் விருந்தாளிகள். அவர்களுக்கு எந் தத்தீங்கும் இழைக்க மாட்டோம்’’ எனக் கூறினர். அவ்வாறே சாலைமறியல் போராட்டத்தில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூடுகளில்30 முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்ட போதும் ஒரு இந்து யாத்ரீகருக்கும் எந்தத் தீங்கும் இழைக் கப்படவில்லை. மறியலை ஒட்டி ஓட்டல் கள் மூடப்பட்ட காலங்களிலும் கூட மிகப்பெரிய `லங்கர்’களை அமைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு யாத்ரீகளுக்கு அளிக்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டுதான் சென்ற 150 ஆண்டுகளில் மிக அதிக யாத்ரீகர்கள் வந்து போயினர். சுமார் 4 லட்சம் பேர்.


எனினும் இந்தச் செய்திகளை ஊட கங்கள் முதன்மை அளித்து மக்களுக் குத் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக ஏதோ ஒரு நூறு ஏக்கர் நிலத்தை ஆலயத்திற்கு அளித்ததை முஸ்லிம்கள் எதிர்ப்பதா கவே செய்திகள் பரப்பப்பட்டன. யாத்ரீகர் கள் தாக்கப்படுவதாக ஒரு பொய்ச் செய்தியையும் கூட ஒருமுறை டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா பரப்பியது.


மலையடிவாரம் ஒன்றில் அமைந்தி ருந்த ஒரு சாலை ஓர ஓட்டலில் சூடான ரொட்டியும் கோழியும் கிடைத்தது. அதைவிட அந்த ஓட்டலை ஒட்டி வழிந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த மலையருவியின் சுள்ளென உரைத்த குளிர் முகத்திற்கும் தொண்டைக்கும் இதமாக இருந்தது.


இரண்டரை கி.மீ. நீளமுள்ள அந்த குகைப் பாதையை நாங்கள் வந்தடைந்த போது இருட்டத் தொடங்கியுள்ளது.
அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிற்கு ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்று இன்னொரு பெய ருண்டு. சுற்றிலும் வெள்ளிப் பனிமலை கள், நகரின் பெரும் பகுதியை விழுங்கி நிற்கும் ‘டால்’ ஏரியில் மிதக்கும் படகு வீடுகள், எங்கும் குடை பரப்பி நிற்கும் சினார் மரங்கள், கிரிக்கெட் மட்டைகள் செய்யப் பயன்படும் வில்லோ மரக் காடுகள், பள்ளத்தாக்கினூடே ஊடறுத் துப் பாயும் ஜீலம் மற்றும் லிட்டர் நதிகள், சாலையின் இரு புறங்களிலும் அழகாக வெட்டி வளர்க்கப்பட்ட குங்குமப்பூ பாத்தி கள், கூரிய நாசியும், நெடிய உருவமும் கொண்ட ஆண்கள், ரோஜா மலர்களை ஒத்த கள்ளம் கபடமற்ற அழகிய பெண் கள்... இதுதான் காஷ்மீர். அப்படித்தான் நாம் புத்தகங்கள் வாயிலாக அறிந்துள் ளோம்.

நேரில் பார்த்த போதுதான் இந்தப் பூலோக சொர்க்கம் இன்று பூலோக நரக மாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிந் தது. ஒவ்வொரு பத்தடிக்கும் இரண்டு இராணுவ வீரர்கள், கையில் ஏ.கே.47, எஸ்.எல்.ஆர்., என நமக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னும் என்னென்னவோ ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் காட்சிகள். இவை தவிர பங்கர் களுக்குள்ளிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் துப்பாக்கி முனைகள், விர்ரிட்டுப் பறக்கும் வாகனங்களினூடாக வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பைனட் கள்... நூறு துப்பாக்கி முனைகட்டு நடுவே நடப்பது போன்ற உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. சில நாட்களுக்கு முன்னர் இராணுவத் தாக்கு தலுக்குள்ளான ஒரு கிராமத்திற்கு நாங் கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். ஷியா பாத் என்பது அந்தக் கிராமத்தின் பெயர். ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆனந்த்நாக் போகும் வழியில் த்ரால் என்னும் சிறு நகரில் இடப்புறமாகத் திரும்பிப் போனால் உள்ளே உள்ள ஒரு கிராமம் அது. ஆப்பிள் தோட் டங்களினூடாக எங்களின் இரு வாகனங் களும் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது மூன்று இராணுவ முகாம்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இது எல் லைக் காவல்படை (க்ஷளுகு) முகாம்; இது சி.ஆர்.பி.எப். முகாம், இது ராணுவ முகாம் என ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டாடா சுமோவை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓட்டுநர்.

எங்கள் குழுவில் ஒரு ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளரும் இருந்தார். மேற்கு வங்கத்துக்காரர் சிதாங்ஷு என்பது அவர் பெயர். யாரு டனும் பேசமாட் டார். தானுண்டு தன் காமிரா உண்டு என காணும் ஒவ் வொன்றையும் படம் எடுத்துத் தள்ளுவார் அவர். டிஜிட்டல் காமிரா தானே ஃபிலிம் வீணாகும் என்ற கவலையும் இல்லை. அவருடைய காமிரா லென்ஸ் எங்கள் வண்டியின் ஜன் னல்வழியா முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, பதறிப் போனார் ஓட்டுனர். “என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? அதோ நிற்கும் `சென்ட்ரி`களில் யாருடைய கண்ணிலா வது பட்டால் யார் என்ன என்று விசாரிக் காமல் படபடவென சுட்டுப் பொசுக்கி விடுவார்கள்’’ எனச் சொன்ன போதுதான் எங்களுக்கு உறைத்தது.

ஷாபாத் ஒரு மலை அடிவாரக் கிராமம். சாலைகள் கூடக் கிடையாது. சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு குறிப்பு நோட்டையும், காமிராவை யும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே நடந்துதான் போனோம். கோதுமையை அறுத்து போரடித் துக் கொண்டிருந்தார்கள். அசல் காஷ்மீரத்துக் கிராமம். தொள தொளவென அங்கிகள் அணிந்திருந்த சிறுவர்கள் எங்களை வேடிக்கைப் பார்த் தார்கள். மண் சுவர்கள், மரத்தாலான மாடிகள். ஜன்னல்கள் வழியே எட்டிப் பார்த்த பெண்களை தயக்கத்துடன் புகைப்படம் எடுத்த போது, அவர்கள் தயங்கவில்லை. ஸ்ரீநகர் பார்கவுன் சில் செயலாளரான வழக்குரைஞர் ஷஹீன் என்பவர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்று கொண் டிருந்தார்.

நடுக் கிராமத்தில் நெருக்கமான வீடுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புல்டோசர் உழுது கொண்டிருந்தது. இங்கென்ன விவசாயம் நடக்கிறது என்று பார்த்தால் இடிந்து மன்னோடு மன்னாகிக் கிடந்த இரு வீடுகளை புல்டோசர் வைத்து சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் குழுவைக் கண்டவுடன் ஊர் மக்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சிறுவர்களுமாக சூழ்ந்து கொண்டனர். இடிந்த வீடுகளில் ஒன்றின் உரிமையா ளர் குலாம் ஹாஸன்பட்டை இராணுவம் கைது செய்து கொண்டு போயிருந்தது. அவரது சகோதரர் முகமது பட் எங்க ளிடம் பேசினார். அன்று அக்டோபர் 7ம் தேதி. செப்டம்பர் 29ந் தேதியன்று சுமார் 1000 பேரடங்கிய ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பெரும் படை அந்த கிராமத்திற்குள் புகுந்துள்ளது. அதற்கும் முந்தைய இரண்டு வாரத்தில் பலமுறை தீவிரவாதி களைத் தேடுகிறோம் என்கிற பெயரில் பலமுறை அக்கிராமம் சுற்றி வளைக்கப் பட்டு (ஊடிசனநநேன) சல்லடைத் தேடல் நடந்துள்ளது. இம்முறை இன்னும் பெரிய படை. வந்தவுடன் அருகிலுள்ள வீடுகள் எல்லாவற்றையும் காலி செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடப்பட்டது. எல்லோரும் ஓடியிருக் கிறார்கள். நகை, பணம், கோதுமை, கோழி, ஆடுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறார்கள். சற்று நேரத்தில் மிகப்பெரிய வெடிச் சத்தம்.

அடுத்த நாள் படை வீரர்கள் இடி பாடுகளுக்கிடையிலிருந்து ஒரே ஒரு உடலை மட்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டு குலாம்ஹாசனையும் கைது செய்து கொண்டு வெளியேறிய பின் மக்கள் திரும்பி வந்து பார்த்த போதுதான் இரண்டு வீடுகள் தரைமட்டமாகிக் கிடந்ததைக் காண முடிந்தது. அருகிலி ருந்த வீடுகள் எல்லாம் வெடி அதிர்ச்சி யில் விரிசல் விட்டிருந்தன. நாங்கள் சென்றபோது உடைந்த சுவர்களை அவர்கள் செப்பனிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். இழுத்துச் சென்ற உடல் ஜெய்ஷே முஹம்மத் அமைப்பின் டிவிஷனல் கமாண்டர் என அவர்களுக் குச் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அருகிலுள்ள நூர்புராவில் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீட்டிலுள்ள நகை, விலையுயர்ந்த பொருட்கள், ஏன் சேமித்து வைத்திருந்த கோதுமை மூட்டைகளும் கூட இராணுவத் தாரால் கொள்ளை அடித்துச் செல்லப் பட்டு விட்டன என சுற்றியிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் புலம்பினர்.

காஷ்மீரில் இதெல்லாம் சகஜம். திடீரென ஒரு வீட்டிற்குள் புகுந்த ஒரு முப்பது பேருக்குத் தேநீர் தயாரியுங்கள் என ஒரு இராணுவ கமாண்டர் சொன்னால், உடனடியாக அவர்கள் அதைச் செய்துதர வேண்டும். காஷ்மீரி கள் விருந்தோம்பலுக்குப் பெயர் போனவர்கள். யாருக்கும் எப்போதும் அவர்கள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும்வரை காஷ்மீரிகள் தேநீரும் உணவும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பார் கள். நாங்கள் இருந்த சில தினங்களிலும் கூட அந்த விருந்தோம்பலை அனுபவித் தோம். ஆனால் இப்படித் திமிராக உள்ளே நுழைந்து, தங்களின் ரத்த சொந்தங் களை அன்றாடம் கொன்று குவிக்கும் இந்திய இராணுவப் படையினர் உள்ளே நுழைந்து ‘சாயா’ வேண்டுமென்றால் அம் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருக் கும்? இருந்தாலும் அவர்கள் அதைச் செய்துதான் தரவேண்டும். வேறு அவர் களுக்கு ‘சாய்ஸ்’ கிடையாது. தேநீர் விநியோகிக்கும் போது அழகான பெண் கள் யாரும் தட்டுப்பட்டால் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களில் சிலர் திரும்பி வரக் கூடும். இம்முறை வேறு காரணங் களுக்காக. இப்படி ஏராளமாக நடந் திருக்கிறது. பெரியவர் சையத் அலிஷா கீலானி அவர்கள் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ஆதாரங்களுடன் இத்தகைய சம்பவங்கள் சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நாங்கள் திரும்பிய போது இருட்டி விட்டது. இருட்டில் வண்டி ஓட்டுவது காஷ்மீரில் இரட்டைச் சிரமம். எதிரில் ஒரு இராணுவ வீரனையோ, பங்கரையோ, வாகனத்தையோ, முகாமையோ, செக் போஸ்டையோ பார்த்தீர்களானால் உடனே வண்டியின் முன் வெளிச்சத்தை (ழநயன டுiபாவ) நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போட வேண்டும். அவர்களைக் கடந்தவுடன் மீண்டும் உள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளி விளக்கைப் போட வேண்டும். அதற்குள் அடுத்த இராணுவ வீரன் எதிர்பட்டு விடுவான். “இது எங்க ளுக்குப் பழக்கமாகி விட்டது’’ என்றார் ஓட்டுநர். அவர் பெயர் காஸிம் பட்.

“இன்று பரவாயில்லை சார். நாம் வந்து விட்டோம். சில நேரங்களில் முகாம்களுக்கு எதிராக உள்ள செக்போஸ்ட்களில் சாலையை அடைத்துவிட்டுப் போய்விடுவார் கள். மறுபடி அடுத்த நாள் காலை வரை அந்தக் கிராமத்துக்குள் யாரும் வரவும் முடியாது, வெளியே போகவும் முடியாது’’ என்றார் காஸிம். ஆம். அப்படியாகும் போது அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டமாக அம் மக்கள் கருதிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

நாங்கள் ‘த்ராலை’ அடைந்த போது இரவு 7 மணி இருக்கும். ஊரே அடங்கி யிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்று மாகத் தெரிந்த இராணுவ ஜீப்கள், வீரர்களின் நடமாட்டம் தவிர கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. காஷ்மீரில் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஊரடங்கி விடுகிறது. மறுபடி காலை 8 மணிக்குப் பிறகுதான் தெருவில் நடமாட்டம் தென் படுகிறது. இராணுவ ஜீப்கள் வந்து சாலை களில் போடப்பட்ட தடைகளை நீக்கிய வுடன்தான் போக்குவரத்து ஏற்படும். இரவில் திடீரென யாருக்காவது உடல் நலமில்லாமல் போனால் கூட வெளியே செல்வது சற்றுச் சிரமந்தான். ஊரடங்குச் சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அதுவே நிலைமை.

அமர்நாத் பிரச்சினைக்குப் பின் காஷ்மீர் நிலைமைகளை நேரில் கண்டறி யவும், அக்டோபர் 6ந்தேதி ‘காஷ்மீர் கூட்டுச் செயல்பாட்டுக் குழு’ (முயளாஅசை ஊடி-டிசனiயேவiடிn ஊடிஅஅவைவநந) அறிவித்தி ருந்த லால் சவுக் பேரணியை நேரில் காணவும் ஏற்பாடு செய்திருந்த அகில இந்திய உண்மை அறியும் குழுவில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் சுகுமாரனும் பங்கு பெற்றிருந்தோம். பேராசிரியர் அமித் பட்டாச்சார்யா, எஸ்.ஏ.ஆர்.கீலானி, ரோனா வில்சன் இன்னும் நான்கு வங்கத்து நண்பர்கள், கேரளத்திலிருந்து ‘மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் வி.எம்.இப்றாகிம் என பத்து பேர் கொண்ட குழு எங்க ளுடையது. அக்.3ம் தேதி இரவு எட்டு மணிக்கு டெல்லியிலிருந்து ஜம்மு வழி யாக ஸ்ரீநகருக்கு சாலை வழியில் செல்கிற குழுவில் நானிருந்தேன். எங்க ளில் நால்வர் விமானம் மூலம் டெல்லி யிலிருந்து ஸ்ரீநகர் புறப்பட இருந்தனர். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமா கச் செல்லும் அந்த ஆம்னி பஸ் எங்க ளை அடுத்த நாள் மதியம் 12 மணி சுமாருக்கு ஜம்முவில் விட்டது. உடனடி யாக ஒரு டாடா சுமோவை அமர்த்திக் கொண்டு ஸ்ரீநகர் புறப்பட்டோம். எங்கள் ஆறு பேருக்கும் அந்தக் காஷ்மீரி ஓட்டு நர் கேட்டது வெறும் 1500 ரூபாய்தான். இறங்கும் போதுதான் அவர் காரணத் தைச் சொன்னார். ஒருவேளை லால் சவுக் பேரணியை ஒட்டி ஊரடங்கு உத்தரவிடப்பட்டால் இரண்டு நாளோ, மூன்று நாளோ ஜம்முவிலேயே தங்க நேரிடும். எனவே கிடைத்த காசுக்குப் புறப்பட்டு விட்டதாகச் சொன்னார் அவர்.

மலைப் பாதைகளினூடாக காஷ்மீரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது எங்களுக்கு முதல் அதிர்ச்சி செய்திகிடைத்தது. விமானத்தில் சென்ற வர்கள் ஸ்ரீநகர் விமான நிலையத்திலேயே கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் எங்கே எனத் துருவித் துருவி விசாரிக் கின்றனர் என்பதே அச் செய்தி.

அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிற்கு ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்று இன்னொரு பெய ருண்டு. சுற்றிலும் வெள்ளிப் பனிமலை கள், நகரின் பெரும் பகுதியை விழுங்கி நிற்கும் ‘டால்’ ஏரியில் மிதக்கும் படகு வீடுகள், எங்கும் குடை பரப்பி நிற்கும் சினார் மரங்கள், கிரிக்கெட் மட்டைகள் செய்யப் பயன்படும் வில்லோ மரக் காடுகள், பள்ளத்தாக்கினூடே ஊடறுத் துப் பாயும் ஜீலம் மற்றும் லிட்டர் நதிகள், சாலையின் இரு புறங்களிலும் அழகாக வெட்டி வளர்க்கப்பட்ட குங்குமப்பூ பாத்தி கள், கூரிய நாசியும், நெடிய உருவமும் கொண்ட ஆண்கள், ரோஜா மலர்களை ஒத்த கள்ளம் கபடமற்ற அழகிய பெண் கள்... இதுதான் காஷ்மீர். அப்படித்தான் நாம் புத்தகங்கள் வாயிலாக அறிந்துள் ளோம்.

நேரில் பார்த்த போதுதான் இந்தப் பூலோக சொர்க்கம் இன்று பூலோக நரக மாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிந் தது. ஒவ்வொரு பத்தடிக்கும் இரண்டு இராணுவ வீரர்கள், கையில் ஏ.கே.47, எஸ்.எல்.ஆர்., என நமக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னும் என்னென்னவோ ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் காட்சிகள். இவை தவிர பங்கர் களுக்குள்ளிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் துப்பாக்கி முனைகள், விர்ரிட்டுப் பறக்கும் வாகனங்களினூடாக வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பைனட் கள்... நூறு துப்பாக்கி முனைகட்டு நடுவே நடப்பது போன்ற உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. சில நாட்களுக்கு முன்னர் இராணுவத் தாக்கு தலுக்குள்ளான ஒரு கிராமத்திற்கு நாங் கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். ஷியா பாத் என்பது அந்தக் கிராமத்தின் பெயர். ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆனந்த்நாக் போகும் வழியில் த்ரால் என்னும் சிறு நகரில் இடப்புறமாகத் திரும்பிப் போனால் உள்ளே உள்ள ஒரு கிராமம் அது. ஆப்பிள் தோட் டங்களினூடாக எங்களின் இரு வாகனங் களும் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது மூன்று இராணுவ முகாம்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இது எல் லைக் காவல்படை (க்ஷளுகு) முகாம்; இது சி.ஆர்.பி.எப். முகாம், இது ராணுவ முகாம் என ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டாடா சுமோவை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓட்டுநர்.

எங்கள் குழுவில் ஒரு ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளரும் இருந்தார். மேற்கு வங்கத்துக்காரர் சிதாங்ஷு என்பது அவர் பெயர். யாரு டனும் பேசமாட் டார். தானுண்டு தன் காமிரா உண்டு என காணும் ஒவ் வொன்றையும் படம் எடுத்துத் தள்ளுவார் அவர். டிஜிட்டல் காமிரா தானே ஃபிலிம் வீணாகும் என்ற கவலையும் இல்லை. அவருடைய காமிரா லென்ஸ் எங்கள் வண்டியின் ஜன் னல்வழியா முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, பதறிப் போனார் ஓட்டுனர். “என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? அதோ நிற்கும் `சென்ட்ரி`களில் யாருடைய கண்ணிலா வது பட்டால் யார் என்ன என்று விசாரிக் காமல் படபடவென சுட்டுப் பொசுக்கி விடுவார்கள்’’ எனச் சொன்ன போதுதான் எங்களுக்கு உறைத்தது.

ஷாபாத் ஒரு மலை அடிவாரக் கிராமம். சாலைகள் கூடக் கிடையாது. சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு குறிப்பு நோட்டையும், காமிராவை யும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே நடந்துதான் போனோம். கோதுமையை அறுத்து போரடித் துக் கொண்டிருந்தார்கள். அசல் காஷ்மீரத்துக் கிராமம். தொள தொளவென அங்கிகள் அணிந்திருந்த சிறுவர்கள் எங்களை வேடிக்கைப் பார்த் தார்கள். மண் சுவர்கள், மரத்தாலான மாடிகள். ஜன்னல்கள் வழியே எட்டிப் பார்த்த பெண்களை தயக்கத்துடன் புகைப்படம் எடுத்த போது, அவர்கள் தயங்கவில்லை. ஸ்ரீநகர் பார்கவுன் சில் செயலாளரான வழக்குரைஞர் ஷஹீன் என்பவர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்று கொண் டிருந்தார்.

நடுக் கிராமத்தில் நெருக்கமான வீடுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புல்டோசர் உழுது கொண்டிருந்தது. இங்கென்ன விவசாயம் நடக்கிறது என்று பார்த்தால் இடிந்து மன்னோடு மன்னாகிக் கிடந்த இரு வீடுகளை புல்டோசர் வைத்து சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் குழுவைக் கண்டவுடன் ஊர் மக்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சிறுவர்களுமாக சூழ்ந்து கொண்டனர். இடிந்த வீடுகளில் ஒன்றின் உரிமையா ளர் குலாம் ஹாஸன்பட்டை இராணுவம் கைது செய்து கொண்டு போயிருந்தது. அவரது சகோதரர் முகமது பட் எங்க ளிடம் பேசினார். அன்று அக்டோபர் 7ம் தேதி. செப்டம்பர் 29ந் தேதியன்று சுமார் 1000 பேரடங்கிய ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பெரும் படை அந்த கிராமத்திற்குள் புகுந்துள்ளது. அதற்கும் முந்தைய இரண்டு வாரத்தில் பலமுறை தீவிரவாதி களைத் தேடுகிறோம் என்கிற பெயரில் பலமுறை அக்கிராமம் சுற்றி வளைக்கப் பட்டு (ஊடிசனநநேன) சல்லடைத் தேடல் நடந்துள்ளது. இம்முறை இன்னும் பெரிய படை. வந்தவுடன் அருகிலுள்ள வீடுகள் எல்லாவற்றையும் காலி செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடப்பட்டது. எல்லோரும் ஓடியிருக் கிறார்கள். நகை, பணம், கோதுமை, கோழி, ஆடுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறார்கள். சற்று நேரத்தில் மிகப்பெரிய வெடிச் சத்தம்.

அடுத்த நாள் படை வீரர்கள் இடி பாடுகளுக்கிடையிலிருந்து ஒரே ஒரு உடலை மட்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டு குலாம்ஹாசனையும் கைது செய்து கொண்டு வெளியேறிய பின் மக்கள் திரும்பி வந்து பார்த்த போதுதான் இரண்டு வீடுகள் தரைமட்டமாகிக் கிடந்ததைக் காண முடிந்தது. அருகிலி ருந்த வீடுகள் எல்லாம் வெடி அதிர்ச்சி யில் விரிசல் விட்டிருந்தன. நாங்கள் சென்றபோது உடைந்த சுவர்களை அவர்கள் செப்பனிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். இழுத்துச் சென்ற உடல் ஜெய்ஷே முஹம்மத் அமைப்பின் டிவிஷனல் கமாண்டர் என அவர்களுக் குச் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அருகிலுள்ள நூர்புராவில் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீட்டிலுள்ள நகை, விலையுயர்ந்த பொருட்கள், ஏன் சேமித்து வைத்திருந்த கோதுமை மூட்டைகளும் கூட இராணுவத் தாரால் கொள்ளை அடித்துச் செல்லப் பட்டு விட்டன என சுற்றியிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் புலம்பினர்.

காஷ்மீரில் இதெல்லாம் சகஜம். திடீரென ஒரு வீட்டிற்குள் புகுந்த ஒரு முப்பது பேருக்குத் தேநீர் தயாரியுங்கள் என ஒரு இராணுவ கமாண்டர் சொன்னால், உடனடியாக அவர்கள் அதைச் செய்துதர வேண்டும். காஷ்மீரி கள் விருந்தோம்பலுக்குப் பெயர் போனவர்கள். யாருக்கும் எப்போதும் அவர்கள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும்வரை காஷ்மீரிகள் தேநீரும் உணவும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பார் கள். நாங்கள் இருந்த சில தினங்களிலும் கூட அந்த விருந்தோம்பலை அனுபவித் தோம். ஆனால் இப்படித் திமிராக உள்ளே நுழைந்து, தங்களின் ரத்த சொந்தங் களை அன்றாடம் கொன்று குவிக்கும் இந்திய இராணுவப் படையினர் உள்ளே நுழைந்து ‘சாயா’ வேண்டுமென்றால் அம் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருக் கும்? இருந்தாலும் அவர்கள் அதைச் செய்துதான் தரவேண்டும். வேறு அவர் களுக்கு ‘சாய்ஸ்’ கிடையாது. தேநீர் விநியோகிக்கும் போது அழகான பெண் கள் யாரும் தட்டுப்பட்டால் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களில் சிலர் திரும்பி வரக் கூடும். இம்முறை வேறு காரணங் களுக்காக. இப்படி ஏராளமாக நடந் திருக்கிறது. பெரியவர் சையத் அலிஷா கீலானி அவர்கள் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ஆதாரங்களுடன் இத்தகைய சம்பவங்கள் சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நாங்கள் திரும்பிய போது இருட்டி விட்டது. இருட்டில் வண்டி ஓட்டுவது காஷ்மீரில் இரட்டைச் சிரமம். எதிரில் ஒரு இராணுவ வீரனையோ, பங்கரையோ, வாகனத்தையோ, முகாமையோ, செக் போஸ்டையோ பார்த்தீர்களானால் உடனே வண்டியின் முன் வெளிச்சத்தை (ழநயன டுiபாவ) நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போட வேண்டும். அவர்களைக் கடந்தவுடன் மீண்டும் உள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளி விளக்கைப் போட வேண்டும். அதற்குள் அடுத்த இராணுவ வீரன் எதிர்பட்டு விடுவான். “இது எங்க ளுக்குப் பழக்கமாகி விட்டது’’ என்றார் ஓட்டுநர். அவர் பெயர் காஸிம் பட்.

“இன்று பரவாயில்லை சார். நாம் வந்து விட்டோம். சில நேரங்களில் முகாம்களுக்கு எதிராக உள்ள செக்போஸ்ட்களில் சாலையை அடைத்துவிட்டுப் போய்விடுவார் கள். மறுபடி அடுத்த நாள் காலை வரை அந்தக் கிராமத்துக்குள் யாரும் வரவும் முடியாது, வெளியே போகவும் முடியாது’’ என்றார் காஸிம். ஆம். அப்படியாகும் போது அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டமாக அம் மக்கள் கருதிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

நாங்கள் ‘த்ராலை’ அடைந்த போது இரவு 7 மணி இருக்கும். ஊரே அடங்கி யிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்று மாகத் தெரிந்த இராணுவ ஜீப்கள், வீரர்களின் நடமாட்டம் தவிர கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. காஷ்மீரில் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஊரடங்கி விடுகிறது. மறுபடி காலை 8 மணிக்குப் பிறகுதான் தெருவில் நடமாட்டம் தென் படுகிறது. இராணுவ ஜீப்கள் வந்து சாலை களில் போடப்பட்ட தடைகளை நீக்கிய வுடன்தான் போக்குவரத்து ஏற்படும். இரவில் திடீரென யாருக்காவது உடல் நலமில்லாமல் போனால் கூட வெளியே செல்வது சற்றுச் சிரமந்தான். ஊரடங்குச் சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அதுவே நிலைமை.

அமர்நாத் பிரச்சினைக்குப் பின் காஷ்மீர் நிலைமைகளை நேரில் கண்டறி யவும், அக்டோபர் 6ந்தேதி ‘காஷ்மீர் கூட்டுச் செயல்பாட்டுக் குழு’ (முயளாஅசை ஊடி-டிசனiயேவiடிn ஊடிஅஅவைவநந) அறிவித்தி ருந்த லால் சவுக் பேரணியை நேரில் காணவும் ஏற்பாடு செய்திருந்த அகில இந்திய உண்மை அறியும் குழுவில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் சுகுமாரனும் பங்கு பெற்றிருந்தோம். பேராசிரியர் அமித் பட்டாச்சார்யா, எஸ்.ஏ.ஆர்.கீலானி, ரோனா வில்சன் இன்னும் நான்கு வங்கத்து நண்பர்கள், கேரளத்திலிருந்து ‘மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் வி.எம்.இப்றாகிம் என பத்து பேர் கொண்ட குழு எங்க ளுடையது. அக்.3ம் தேதி இரவு எட்டு மணிக்கு டெல்லியிலிருந்து ஜம்மு வழி யாக ஸ்ரீநகருக்கு சாலை வழியில் செல்கிற குழுவில் நானிருந்தேன். எங்க ளில் நால்வர் விமானம் மூலம் டெல்லி யிலிருந்து ஸ்ரீநகர் புறப்பட இருந்தனர். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமா கச் செல்லும் அந்த ஆம்னி பஸ் எங்க ளை அடுத்த நாள் மதியம் 12 மணி சுமாருக்கு ஜம்முவில் விட்டது. உடனடி யாக ஒரு டாடா சுமோவை அமர்த்திக் கொண்டு ஸ்ரீநகர் புறப்பட்டோம். எங்கள் ஆறு பேருக்கும் அந்தக் காஷ்மீரி ஓட்டு நர் கேட்டது வெறும் 1500 ரூபாய்தான். இறங்கும் போதுதான் அவர் காரணத் தைச் சொன்னார். ஒருவேளை லால் சவுக் பேரணியை ஒட்டி ஊரடங்கு உத்தரவிடப்பட்டால் இரண்டு நாளோ, மூன்று நாளோ ஜம்முவிலேயே தங்க நேரிடும். எனவே கிடைத்த காசுக்குப் புறப்பட்டு விட்டதாகச் சொன்னார் அவர்.

மலைப் பாதைகளினூடாக காஷ்மீரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது எங்களுக்கு முதல் அதிர்ச்சி செய்திகிடைத்தது. விமானத்தில் சென்ற வர்கள் ஸ்ரீநகர் விமான நிலையத்திலேயே கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் எங்கே எனத் துருவித் துருவி விசாரிக் கின்றனர் என்பதே அச் செய்தி.

அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிற்கு ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்று இன்னொரு பெய ருண்டு. சுற்றிலும் வெள்ளிப் பனிமலை கள், நகரின் பெரும் பகுதியை விழுங்கி நிற்கும் ‘டால்’ ஏரியில் மிதக்கும் படகு வீடுகள், எங்கும் குடை பரப்பி நிற்கும் சினார் மரங்கள், கிரிக்கெட் மட்டைகள் செய்யப் பயன்படும் வில்லோ மரக் காடுகள், பள்ளத்தாக்கினூடே ஊடறுத் துப் பாயும் ஜீலம் மற்றும் லிட்டர் நதிகள், சாலையின் இரு புறங்களிலும் அழகாக வெட்டி வளர்க்கப்பட்ட குங்குமப்பூ பாத்தி கள், கூரிய நாசியும், நெடிய உருவமும் கொண்ட ஆண்கள், ரோஜா மலர்களை ஒத்த கள்ளம் கபடமற்ற அழகிய பெண் கள்... இதுதான் காஷ்மீர். அப்படித்தான் நாம் புத்தகங்கள் வாயிலாக அறிந்துள் ளோம்.

நேரில் பார்த்த போதுதான் இந்தப் பூலோக சொர்க்கம் இன்று பூலோக நரக மாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிந் தது. ஒவ்வொரு பத்தடிக்கும் இரண்டு இராணுவ வீரர்கள், கையில் ஏ.கே.47, எஸ்.எல்.ஆர்., என நமக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னும் என்னென்னவோ ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் காட்சிகள். இவை தவிர பங்கர் களுக்குள்ளிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் துப்பாக்கி முனைகள், விர்ரிட்டுப் பறக்கும் வாகனங்களினூடாக வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பைனட் கள்... நூறு துப்பாக்கி முனைகட்டு நடுவே நடப்பது போன்ற உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. சில நாட்களுக்கு முன்னர் இராணுவத் தாக்கு தலுக்குள்ளான ஒரு கிராமத்திற்கு நாங் கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். ஷியா பாத் என்பது அந்தக் கிராமத்தின் பெயர். ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆனந்த்நாக் போகும் வழியில் த்ரால் என்னும் சிறு நகரில் இடப்புறமாகத் திரும்பிப் போனால் உள்ளே உள்ள ஒரு கிராமம் அது. ஆப்பிள் தோட் டங்களினூடாக எங்களின் இரு வாகனங் களும் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது மூன்று இராணுவ முகாம்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இது எல் லைக் காவல்படை (க்ஷளுகு) முகாம்; இது சி.ஆர்.பி.எப். முகாம், இது ராணுவ முகாம் என ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டாடா சுமோவை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓட்டுநர்.

எங்கள் குழுவில் ஒரு ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளரும் இருந்தார். மேற்கு வங்கத்துக்காரர் சிதாங்ஷு என்பது அவர் பெயர். யாரு டனும் பேசமாட் டார். தானுண்டு தன் காமிரா உண்டு என காணும் ஒவ் வொன்றையும் படம் எடுத்துத் தள்ளுவார் அவர். டிஜிட்டல் காமிரா தானே ஃபிலிம் வீணாகும் என்ற கவலையும் இல்லை. அவருடைய காமிரா லென்ஸ் எங்கள் வண்டியின் ஜன் னல்வழியா முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, பதறிப் போனார் ஓட்டுனர். “என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? அதோ நிற்கும் `சென்ட்ரி`களில் யாருடைய கண்ணிலா வது பட்டால் யார் என்ன என்று விசாரிக் காமல் படபடவென சுட்டுப் பொசுக்கி விடுவார்கள்’’ எனச் சொன்ன போதுதான் எங்களுக்கு உறைத்தது.

ஷாபாத் ஒரு மலை அடிவாரக் கிராமம். சாலைகள் கூடக் கிடையாது. சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு குறிப்பு நோட்டையும், காமிராவை யும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே நடந்துதான் போனோம். கோதுமையை அறுத்து போரடித் துக் கொண்டிருந்தார்கள். அசல் காஷ்மீரத்துக் கிராமம். தொள தொளவென அங்கிகள் அணிந்திருந்த சிறுவர்கள் எங்களை வேடிக்கைப் பார்த் தார்கள். மண் சுவர்கள், மரத்தாலான மாடிகள். ஜன்னல்கள் வழியே எட்டிப் பார்த்த பெண்களை தயக்கத்துடன் புகைப்படம் எடுத்த போது, அவர்கள் தயங்கவில்லை. ஸ்ரீநகர் பார்கவுன் சில் செயலாளரான வழக்குரைஞர் ஷஹீன் என்பவர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்று கொண் டிருந்தார்.

நடுக் கிராமத்தில் நெருக்கமான வீடுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புல்டோசர் உழுது கொண்டிருந்தது. இங்கென்ன விவசாயம் நடக்கிறது என்று பார்த்தால் இடிந்து மன்னோடு மன்னாகிக் கிடந்த இரு வீடுகளை புல்டோசர் வைத்து சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் குழுவைக் கண்டவுடன் ஊர் மக்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சிறுவர்களுமாக சூழ்ந்து கொண்டனர். இடிந்த வீடுகளில் ஒன்றின் உரிமையா ளர் குலாம் ஹாஸன்பட்டை இராணுவம் கைது செய்து கொண்டு போயிருந்தது. அவரது சகோதரர் முகமது பட் எங்க ளிடம் பேசினார். அன்று அக்டோபர் 7ம் தேதி. செப்டம்பர் 29ந் தேதியன்று சுமார் 1000 பேரடங்கிய ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பெரும் படை அந்த கிராமத்திற்குள் புகுந்துள்ளது. அதற்கும் முந்தைய இரண்டு வாரத்தில் பலமுறை தீவிரவாதி களைத் தேடுகிறோம் என்கிற பெயரில் பலமுறை அக்கிராமம் சுற்றி வளைக்கப் பட்டு (ஊடிசனநநேன) சல்லடைத் தேடல் நடந்துள்ளது. இம்முறை இன்னும் பெரிய படை. வந்தவுடன் அருகிலுள்ள வீடுகள் எல்லாவற்றையும் காலி செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடப்பட்டது. எல்லோரும் ஓடியிருக் கிறார்கள். நகை, பணம், கோதுமை, கோழி, ஆடுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறார்கள். சற்று நேரத்தில் மிகப்பெரிய வெடிச் சத்தம்.

அடுத்த நாள் படை வீரர்கள் இடி பாடுகளுக்கிடையிலிருந்து ஒரே ஒரு உடலை மட்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டு குலாம்ஹாசனையும் கைது செய்து கொண்டு வெளியேறிய பின் மக்கள் திரும்பி வந்து பார்த்த போதுதான் இரண்டு வீடுகள் தரைமட்டமாகிக் கிடந்ததைக் காண முடிந்தது. அருகிலி ருந்த வீடுகள் எல்லாம் வெடி அதிர்ச்சி யில் விரிசல் விட்டிருந்தன. நாங்கள் சென்றபோது உடைந்த சுவர்களை அவர்கள் செப்பனிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். இழுத்துச் சென்ற உடல் ஜெய்ஷே முஹம்மத் அமைப்பின் டிவிஷனல் கமாண்டர் என அவர்களுக் குச் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அருகிலுள்ள நூர்புராவில் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீட்டிலுள்ள நகை, விலையுயர்ந்த பொருட்கள், ஏன் சேமித்து வைத்திருந்த கோதுமை மூட்டைகளும் கூட இராணுவத் தாரால் கொள்ளை அடித்துச் செல்லப் பட்டு விட்டன என சுற்றியிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் புலம்பினர்.

காஷ்மீரில் இதெல்லாம் சகஜம். திடீரென ஒரு வீட்டிற்குள் புகுந்த ஒரு முப்பது பேருக்குத் தேநீர் தயாரியுங்கள் என ஒரு இராணுவ கமாண்டர் சொன்னால், உடனடியாக அவர்கள் அதைச் செய்துதர வேண்டும். காஷ்மீரி கள் விருந்தோம்பலுக்குப் பெயர் போனவர்கள். யாருக்கும் எப்போதும் அவர்கள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும்வரை காஷ்மீரிகள் தேநீரும் உணவும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பார் கள். நாங்கள் இருந்த சில தினங்களிலும் கூட அந்த விருந்தோம்பலை அனுபவித் தோம். ஆனால் இப்படித் திமிராக உள்ளே நுழைந்து, தங்களின் ரத்த சொந்தங் களை அன்றாடம் கொன்று குவிக்கும் இந்திய இராணுவப் படையினர் உள்ளே நுழைந்து ‘சாயா’ வேண்டுமென்றால் அம் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருக் கும்? இருந்தாலும் அவர்கள் அதைச் செய்துதான் தரவேண்டும். வேறு அவர் களுக்கு ‘சாய்ஸ்’ கிடையாது. தேநீர் விநியோகிக்கும் போது அழகான பெண் கள் யாரும் தட்டுப்பட்டால் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களில் சிலர் திரும்பி வரக் கூடும். இம்முறை வேறு காரணங் களுக்காக. இப்படி ஏராளமாக நடந் திருக்கிறது. பெரியவர் சையத் அலிஷா கீலானி அவர்கள் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ஆதாரங்களுடன் இத்தகைய சம்பவங்கள் சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நாங்கள் திரும்பிய போது இருட்டி விட்டது. இருட்டில் வண்டி ஓட்டுவது காஷ்மீரில் இரட்டைச் சிரமம். எதிரில் ஒரு இராணுவ வீரனையோ, பங்கரையோ, வாகனத்தையோ, முகாமையோ, செக் போஸ்டையோ பார்த்தீர்களானால் உடனே வண்டியின் முன் வெளிச்சத்தை (ழநயன டுiபாவ) நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போட வேண்டும். அவர்களைக் கடந்தவுடன் மீண்டும் உள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளி விளக்கைப் போட வேண்டும். அதற்குள் அடுத்த இராணுவ வீரன் எதிர்பட்டு விடுவான். “இது எங்க ளுக்குப் பழக்கமாகி விட்டது’’ என்றார் ஓட்டுநர். அவர் பெயர் காஸிம் பட்.

“இன்று பரவாயில்லை சார். நாம் வந்து விட்டோம். சில நேரங்களில் முகாம்களுக்கு எதிராக உள்ள செக்போஸ்ட்களில் சாலையை அடைத்துவிட்டுப் போய்விடுவார் கள். மறுபடி அடுத்த நாள் காலை வரை அந்தக் கிராமத்துக்குள் யாரும் வரவும் முடியாது, வெளியே போகவும் முடியாது’’ என்றார் காஸிம். ஆம். அப்படியாகும் போது அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டமாக அம் மக்கள் கருதிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

நாங்கள் ‘த்ராலை’ அடைந்த போது இரவு 7 மணி இருக்கும். ஊரே அடங்கி யிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்று மாகத் தெரிந்த இராணுவ ஜீப்கள், வீரர்களின் நடமாட்டம் தவிர கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. காஷ்மீரில் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஊரடங்கி விடுகிறது. மறுபடி காலை 8 மணிக்குப் பிறகுதான் தெருவில் நடமாட்டம் தென் படுகிறது. இராணுவ ஜீப்கள் வந்து சாலை களில் போடப்பட்ட தடைகளை நீக்கிய வுடன்தான் போக்குவரத்து ஏற்படும். இரவில் திடீரென யாருக்காவது உடல் நலமில்லாமல் போனால் கூட வெளியே செல்வது சற்றுச் சிரமந்தான். ஊரடங்குச் சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அதுவே நிலைமை.

அமர்நாத் பிரச்சினைக்குப் பின் காஷ்மீர் நிலைமைகளை நேரில் கண்டறி யவும், அக்டோபர் 6ந்தேதி ‘காஷ்மீர் கூட்டுச் செயல்பாட்டுக் குழு’ (முயளாஅசை ஊடி-டிசனiயேவiடிn ஊடிஅஅவைவநந) அறிவித்தி ருந்த லால் சவுக் பேரணியை நேரில் காணவும் ஏற்பாடு செய்திருந்த அகில இந்திய உண்மை அறியும் குழுவில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் சுகுமாரனும் பங்கு பெற்றிருந்தோம். பேராசிரியர் அமித் பட்டாச்சார்யா, எஸ்.ஏ.ஆர்.கீலானி, ரோனா வில்சன் இன்னும் நான்கு வங்கத்து நண்பர்கள், கேரளத்திலிருந்து ‘மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் வி.எம்.இப்றாகிம் என பத்து பேர் கொண்ட குழு எங்க ளுடையது. அக்.3ம் தேதி இரவு எட்டு மணிக்கு டெல்லியிலிருந்து ஜம்மு வழி யாக ஸ்ரீநகருக்கு சாலை வழியில் செல்கிற குழுவில் நானிருந்தேன். எங்க ளில் நால்வர் விமானம் மூலம் டெல்லி யிலிருந்து ஸ்ரீநகர் புறப்பட இருந்தனர். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமா கச் செல்லும் அந்த ஆம்னி பஸ் எங்க ளை அடுத்த நாள் மதியம் 12 மணி சுமாருக்கு ஜம்முவில் விட்டது. உடனடி யாக ஒரு டாடா சுமோவை அமர்த்திக் கொண்டு ஸ்ரீநகர் புறப்பட்டோம். எங்கள் ஆறு பேருக்கும் அந்தக் காஷ்மீரி ஓட்டு நர் கேட்டது வெறும் 1500 ரூபாய்தான். இறங்கும் போதுதான் அவர் காரணத் தைச் சொன்னார். ஒருவேளை லால் சவுக் பேரணியை ஒட்டி ஊரடங்கு உத்தரவிடப்பட்டால் இரண்டு நாளோ, மூன்று நாளோ ஜம்முவிலேயே தங்க நேரிடும். எனவே கிடைத்த காசுக்குப் புறப்பட்டு விட்டதாகச் சொன்னார் அவர்.

மலைப் பாதைகளினூடாக காஷ்மீரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது எங்களுக்கு முதல் அதிர்ச்சி செய்திகிடைத்தது. விமானத்தில் சென்ற வர்கள் ஸ்ரீநகர் விமான நிலையத்திலேயே கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் எங்கே எனத் துருவித் துருவி விசாரிக் கின்றனர் என்பதே அச் செய்தி.

அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிற்கு ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்று இன்னொரு பெய ருண்டு. சுற்றிலும் வெள்ளிப் பனிமலை கள், நகரின் பெரும் பகுதியை விழுங்கி நிற்கும் ‘டால்’ ஏரியில் மிதக்கும் படகு வீடுகள், எங்கும் குடை பரப்பி நிற்கும் சினார் மரங்கள், கிரிக்கெட் மட்டைகள் செய்யப் பயன்படும் வில்லோ மரக் காடுகள், பள்ளத்தாக்கினூடே ஊடறுத் துப் பாயும் ஜீலம் மற்றும் லிட்டர் நதிகள், சாலையின் இரு புறங்களிலும் அழகாக வெட்டி வளர்க்கப்பட்ட குங்குமப்பூ பாத்தி கள், கூரிய நாசியும், நெடிய உருவமும் கொண்ட ஆண்கள், ரோஜா மலர்களை ஒத்த கள்ளம் கபடமற்ற அழகிய பெண் கள்... இதுதான் காஷ்மீர். அப்படித்தான் நாம் புத்தகங்கள் வாயிலாக அறிந்துள் ளோம்.

நேரில் பார்த்த போதுதான் இந்தப் பூலோக சொர்க்கம் இன்று பூலோக நரக மாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிந் தது. ஒவ்வொரு பத்தடிக்கும் இரண்டு இராணுவ வீரர்கள், கையில் ஏ.கே.47, எஸ்.எல்.ஆர்., என நமக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னும் என்னென்னவோ ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் காட்சிகள். இவை தவிர பங்கர் களுக்குள்ளிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் துப்பாக்கி முனைகள், விர்ரிட்டுப் பறக்கும் வாகனங்களினூடாக வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பைனட் கள்... நூறு துப்பாக்கி முனைகட்டு நடுவே நடப்பது போன்ற உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. சில நாட்களுக்கு முன்னர் இராணுவத் தாக்கு தலுக்குள்ளான ஒரு கிராமத்திற்கு நாங் கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். ஷியா பாத் என்பது அந்தக் கிராமத்தின் பெயர். ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆனந்த்நாக் போகும் வழியில் த்ரால் என்னும் சிறு நகரில் இடப்புறமாகத் திரும்பிப் போனால் உள்ளே உள்ள ஒரு கிராமம் அது. ஆப்பிள் தோட் டங்களினூடாக எங்களின் இரு வாகனங் களும் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது மூன்று இராணுவ முகாம்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இது எல் லைக் காவல்படை (க்ஷளுகு) முகாம்; இது சி.ஆர்.பி.எப். முகாம், இது ராணுவ முகாம் என ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டாடா சுமோவை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓட்டுநர்.

எங்கள் குழுவில் ஒரு ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளரும் இருந்தார். மேற்கு வங்கத்துக்காரர் சிதாங்ஷு என்பது அவர் பெயர். யாரு டனும் பேசமாட் டார். தானுண்டு தன் காமிரா உண்டு என காணும் ஒவ் வொன்றையும் படம் எடுத்துத் தள்ளுவார் அவர். டிஜிட்டல் காமிரா தானே ஃபிலிம் வீணாகும் என்ற கவலையும் இல்லை. அவருடைய காமிரா லென்ஸ் எங்கள் வண்டியின் ஜன் னல்வழியா முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, பதறிப் போனார் ஓட்டுனர். “என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? அதோ நிற்கும் `சென்ட்ரி`களில் யாருடைய கண்ணிலா வது பட்டால் யார் என்ன என்று விசாரிக் காமல் படபடவென சுட்டுப் பொசுக்கி விடுவார்கள்’’ எனச் சொன்ன போதுதான் எங்களுக்கு உறைத்தது.

ஷாபாத் ஒரு மலை அடிவாரக் கிராமம். சாலைகள் கூடக் கிடையாது. சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு குறிப்பு நோட்டையும், காமிராவை யும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே நடந்துதான் போனோம். கோதுமையை அறுத்து போரடித் துக் கொண்டிருந்தார்கள். அசல் காஷ்மீரத்துக் கிராமம். தொள தொளவென அங்கிகள் அணிந்திருந்த சிறுவர்கள் எங்களை வேடிக்கைப் பார்த் தார்கள். மண் சுவர்கள், மரத்தாலான மாடிகள். ஜன்னல்கள் வழியே எட்டிப் பார்த்த பெண்களை தயக்கத்துடன் புகைப்படம் எடுத்த போது, அவர்கள் தயங்கவில்லை. ஸ்ரீநகர் பார்கவுன் சில் செயலாளரான வழக்குரைஞர் ஷஹீன் என்பவர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்று கொண் டிருந்தார்.

நடுக் கிராமத்தில் நெருக்கமான வீடுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புல்டோசர் உழுது கொண்டிருந்தது. இங்கென்ன விவசாயம் நடக்கிறது என்று பார்த்தால் இடிந்து மன்னோடு மன்னாகிக் கிடந்த இரு வீடுகளை புல்டோசர் வைத்து சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் குழுவைக் கண்டவுடன் ஊர் மக்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சிறுவர்களுமாக சூழ்ந்து கொண்டனர். இடிந்த வீடுகளில் ஒன்றின் உரிமையா ளர் குலாம் ஹாஸன்பட்டை இராணுவம் கைது செய்து கொண்டு போயிருந்தது. அவரது சகோதரர் முகமது பட் எங்க ளிடம் பேசினார். அன்று அக்டோபர் 7ம் தேதி. செப்டம்பர் 29ந் தேதியன்று சுமார் 1000 பேரடங்கிய ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பெரும் படை அந்த கிராமத்திற்குள் புகுந்துள்ளது. அதற்கும் முந்தைய இரண்டு வாரத்தில் பலமுறை தீவிரவாதி களைத் தேடுகிறோம் என்கிற பெயரில் பலமுறை அக்கிராமம் சுற்றி வளைக்கப் பட்டு (ஊடிசனநநேன) சல்லடைத் தேடல் நடந்துள்ளது. இம்முறை இன்னும் பெரிய படை. வந்தவுடன் அருகிலுள்ள வீடுகள் எல்லாவற்றையும் காலி செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடப்பட்டது. எல்லோரும் ஓடியிருக் கிறார்கள். நகை, பணம், கோதுமை, கோழி, ஆடுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறார்கள். சற்று நேரத்தில் மிகப்பெரிய வெடிச் சத்தம்.

அடுத்த நாள் படை வீரர்கள் இடி பாடுகளுக்கிடையிலிருந்து ஒரே ஒரு உடலை மட்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டு குலாம்ஹாசனையும் கைது செய்து கொண்டு வெளியேறிய பின் மக்கள் திரும்பி வந்து பார்த்த போதுதான் இரண்டு வீடுகள் தரைமட்டமாகிக் கிடந்ததைக் காண முடிந்தது. அருகிலி ருந்த வீடுகள் எல்லாம் வெடி அதிர்ச்சி யில் விரிசல் விட்டிருந்தன. நாங்கள் சென்றபோது உடைந்த சுவர்களை அவர்கள் செப்பனிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். இழுத்துச் சென்ற உடல் ஜெய்ஷே முஹம்மத் அமைப்பின் டிவிஷனல் கமாண்டர் என அவர்களுக் குச் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அருகிலுள்ள நூர்புராவில் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீட்டிலுள்ள நகை, விலையுயர்ந்த பொருட்கள், ஏன் சேமித்து வைத்திருந்த கோதுமை மூட்டைகளும் கூட இராணுவத் தாரால் கொள்ளை அடித்துச் செல்லப் பட்டு விட்டன என சுற்றியிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் புலம்பினர்.

காஷ்மீரில் இதெல்லாம் சகஜம். திடீரென ஒரு வீட்டிற்குள் புகுந்த ஒரு முப்பது பேருக்குத் தேநீர் தயாரியுங்கள் என ஒரு இராணுவ கமாண்டர் சொன்னால், உடனடியாக அவர்கள் அதைச் செய்துதர வேண்டும். காஷ்மீரி கள் விருந்தோம்பலுக்குப் பெயர் போனவர்கள். யாருக்கும் எப்போதும் அவர்கள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும்வரை காஷ்மீரிகள் தேநீரும் உணவும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பார் கள். நாங்கள் இருந்த சில தினங்களிலும் கூட அந்த விருந்தோம்பலை அனுபவித் தோம். ஆனால் இப்படித் திமிராக உள்ளே நுழைந்து, தங்களின் ரத்த சொந்தங் களை அன்றாடம் கொன்று குவிக்கும் இந்திய இராணுவப் படையினர் உள்ளே நுழைந்து ‘சாயா’ வேண்டுமென்றால் அம் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருக் கும்? இருந்தாலும் அவர்கள் அதைச் செய்துதான் தரவேண்டும். வேறு அவர் களுக்கு ‘சாய்ஸ்’ கிடையாது. தேநீர் விநியோகிக்கும் போது அழகான பெண் கள் யாரும் தட்டுப்பட்டால் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களில் சிலர் திரும்பி வரக் கூடும். இம்முறை வேறு காரணங் களுக்காக. இப்படி ஏராளமாக நடந் திருக்கிறது. பெரியவர் சையத் அலிஷா கீலானி அவர்கள் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ஆதாரங்களுடன் இத்தகைய சம்பவங்கள் சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நாங்கள் திரும்பிய போது இருட்டி விட்டது. இருட்டில் வண்டி ஓட்டுவது காஷ்மீரில் இரட்டைச் சிரமம். எதிரில் ஒரு இராணுவ வீரனையோ, பங்கரையோ, வாகனத்தையோ, முகாமையோ, செக் போஸ்டையோ பார்த்தீர்களானால் உடனே வண்டியின் முன் வெளிச்சத்தை (ழநயன டுiபாவ) நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போட வேண்டும். அவர்களைக் கடந்தவுடன் மீண்டும் உள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளி விளக்கைப் போட வேண்டும். அதற்குள் அடுத்த இராணுவ வீரன் எதிர்பட்டு விடுவான். “இது எங்க ளுக்குப் பழக்கமாகி விட்டது’’ என்றார் ஓட்டுநர். அவர் பெயர் காஸிம் பட்.

“இன்று பரவாயில்லை சார். நாம் வந்து விட்டோம். சில நேரங்களில் முகாம்களுக்கு எதிராக உள்ள செக்போஸ்ட்களில் சாலையை அடைத்துவிட்டுப் போய்விடுவார் கள். மறுபடி அடுத்த நாள் காலை வரை அந்தக் கிராமத்துக்குள் யாரும் வரவும் முடியாது, வெளியே போகவும் முடியாது’’ என்றார் காஸிம். ஆம். அப்படியாகும் போது அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டமாக அம் மக்கள் கருதிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

நாங்கள் ‘த்ராலை’ அடைந்த போது இரவு 7 மணி இருக்கும். ஊரே அடங்கி யிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்று மாகத் தெரிந்த இராணுவ ஜீப்கள், வீரர்களின் நடமாட்டம் தவிர கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. காஷ்மீரில் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஊரடங்கி விடுகிறது. மறுபடி காலை 8 மணிக்குப் பிறகுதான் தெருவில் நடமாட்டம் தென் படுகிறது. இராணுவ ஜீப்கள் வந்து சாலை களில் போடப்பட்ட தடைகளை நீக்கிய வுடன்தான் போக்குவரத்து ஏற்படும். இரவில் திடீரென யாருக்காவது உடல் நலமில்லாமல் போனால் கூட வெளியே செல்வது சற்றுச் சிரமந்தான். ஊரடங்குச் சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அதுவே நிலைமை.

அமர்நாத் பிரச்சினைக்குப் பின் காஷ்மீர் நிலைமைகளை நேரில் கண்டறி யவும், அக்டோபர் 6ந்தேதி ‘காஷ்மீர் கூட்டுச் செயல்பாட்டுக் குழு’ (முயளாஅசை ஊடி-டிசனiயேவiடிn ஊடிஅஅவைவநந) அறிவித்தி ருந்த லால் சவுக் பேரணியை நேரில் காணவும் ஏற்பாடு செய்திருந்த அகில இந்திய உண்மை அறியும் குழுவில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் சுகுமாரனும் பங்கு பெற்றிருந்தோம். பேராசிரியர் அமித் பட்டாச்சார்யா, எஸ்.ஏ.ஆர்.கீலானி, ரோனா வில்சன் இன்னும் நான்கு வங்கத்து நண்பர்கள், கேரளத்திலிருந்து ‘மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் வி.எம்.இப்றாகிம் என பத்து பேர் கொண்ட குழு எங்க ளுடையது. அக்.3ம் தேதி இரவு எட்டு மணிக்கு டெல்லியிலிருந்து ஜம்மு வழி யாக ஸ்ரீநகருக்கு சாலை வழியில் செல்கிற குழுவில் நானிருந்தேன். எங்க ளில் நால்வர் விமானம் மூலம் டெல்லி யிலிருந்து ஸ்ரீநகர் புறப்பட இருந்தனர். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமா கச் செல்லும் அந்த ஆம்னி பஸ் எங்க ளை அடுத்த நாள் மதியம் 12 மணி சுமாருக்கு ஜம்முவில் விட்டது. உடனடி யாக ஒரு டாடா சுமோவை அமர்த்திக் கொண்டு ஸ்ரீநகர் புறப்பட்டோம். எங்கள் ஆறு பேருக்கும் அந்தக் காஷ்மீரி ஓட்டு நர் கேட்டது வெறும் 1500 ரூபாய்தான். இறங்கும் போதுதான் அவர் காரணத் தைச் சொன்னார். ஒருவேளை லால் சவுக் பேரணியை ஒட்டி ஊரடங்கு உத்தரவிடப்பட்டால் இரண்டு நாளோ, மூன்று நாளோ ஜம்முவிலேயே தங்க நேரிடும். எனவே கிடைத்த காசுக்குப் புறப்பட்டு விட்டதாகச் சொன்னார் அவர்.

மலைப் பாதைகளினூடாக காஷ்மீரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது எங்களுக்கு முதல் அதிர்ச்சி செய்திகிடைத்தது. விமானத்தில் சென்ற வர்கள் ஸ்ரீநகர் விமான நிலையத்திலேயே கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் எங்கே எனத் துருவித் துருவி விசாரிக் கின்றனர் என்பதே அச் செய்தி.

அ. மார்க்ஸ்

காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிற்கு ‘பூலோக சொர்க்கம்’ என்று இன்னொரு பெய ருண்டு. சுற்றிலும் வெள்ளிப் பனிமலை கள், நகரின் பெரும் பகுதியை விழுங்கி நிற்கும் ‘டால்’ ஏரியில் மிதக்கும் படகு வீடுகள், எங்கும் குடை பரப்பி நிற்கும் சினார் மரங்கள், கிரிக்கெட் மட்டைகள் செய்யப் பயன்படும் வில்லோ மரக் காடுகள், பள்ளத்தாக்கினூடே ஊடறுத் துப் பாயும் ஜீலம் மற்றும் லிட்டர் நதிகள், சாலையின் இரு புறங்களிலும் அழகாக வெட்டி வளர்க்கப்பட்ட குங்குமப்பூ பாத்தி கள், கூரிய நாசியும், நெடிய உருவமும் கொண்ட ஆண்கள், ரோஜா மலர்களை ஒத்த கள்ளம் கபடமற்ற அழகிய பெண் கள்... இதுதான் காஷ்மீர். அப்படித்தான் நாம் புத்தகங்கள் வாயிலாக அறிந்துள் ளோம்.

நேரில் பார்த்த போதுதான் இந்தப் பூலோக சொர்க்கம் இன்று பூலோக நரக மாக ஆக்கப்பட்டுள்ளதை அறிய முடிந் தது. ஒவ்வொரு பத்தடிக்கும் இரண்டு இராணுவ வீரர்கள், கையில் ஏ.கே.47, எஸ்.எல்.ஆர்., என நமக்குப் பெயர் தெரியாத இன்னும் என்னென்னவோ ஆயுதங்களை வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் காட்சிகள். இவை தவிர பங்கர் களுக்குள்ளிலிருந்து எட்டிப் பார்க்கும் துப்பாக்கி முனைகள், விர்ரிட்டுப் பறக்கும் வாகனங்களினூடாக வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் பைனட் கள்... நூறு துப்பாக்கி முனைகட்டு நடுவே நடப்பது போன்ற உணர்வை நமக்கு ஏற்படுத்தி விடுகின்றன. சில நாட்களுக்கு முன்னர் இராணுவத் தாக்கு தலுக்குள்ளான ஒரு கிராமத்திற்கு நாங் கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். ஷியா பாத் என்பது அந்தக் கிராமத்தின் பெயர். ஸ்ரீநகரிலிருந்து ஆனந்த்நாக் போகும் வழியில் த்ரால் என்னும் சிறு நகரில் இடப்புறமாகத் திரும்பிப் போனால் உள்ளே உள்ள ஒரு கிராமம் அது. ஆப்பிள் தோட் டங்களினூடாக எங்களின் இரு வாகனங் களும் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது மூன்று இராணுவ முகாம்களைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. இது எல் லைக் காவல்படை (க்ஷளுகு) முகாம்; இது சி.ஆர்.பி.எப். முகாம், இது ராணுவ முகாம் என ஒவ்வொன்றையும் சுட்டிக்காட்டிச் சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டாடா சுமோவை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார் அந்த ஓட்டுநர்.

எங்கள் குழுவில் ஒரு ஆவணப் படத் தயாரிப்பாளரும் இருந்தார். மேற்கு வங்கத்துக்காரர் சிதாங்ஷு என்பது அவர் பெயர். யாரு டனும் பேசமாட் டார். தானுண்டு தன் காமிரா உண்டு என காணும் ஒவ் வொன்றையும் படம் எடுத்துத் தள்ளுவார் அவர். டிஜிட்டல் காமிரா தானே ஃபிலிம் வீணாகும் என்ற கவலையும் இல்லை. அவருடைய காமிரா லென்ஸ் எங்கள் வண்டியின் ஜன் னல்வழியா முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, பதறிப் போனார் ஓட்டுனர். “என்ன காரியம் செய்தீர்கள்? அதோ நிற்கும் `சென்ட்ரி`களில் யாருடைய கண்ணிலா வது பட்டால் யார் என்ன என்று விசாரிக் காமல் படபடவென சுட்டுப் பொசுக்கி விடுவார்கள்’’ எனச் சொன்ன போதுதான் எங்களுக்கு உறைத்தது.

ஷாபாத் ஒரு மலை அடிவாரக் கிராமம். சாலைகள் கூடக் கிடையாது. சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு குறிப்பு நோட்டையும், காமிராவை யும் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே நடந்துதான் போனோம். கோதுமையை அறுத்து போரடித் துக் கொண்டிருந்தார்கள். அசல் காஷ்மீரத்துக் கிராமம். தொள தொளவென அங்கிகள் அணிந்திருந்த சிறுவர்கள் எங்களை வேடிக்கைப் பார்த் தார்கள். மண் சுவர்கள், மரத்தாலான மாடிகள். ஜன்னல்கள் வழியே எட்டிப் பார்த்த பெண்களை தயக்கத்துடன் புகைப்படம் எடுத்த போது, அவர்கள் தயங்கவில்லை. ஸ்ரீநகர் பார்கவுன் சில் செயலாளரான வழக்குரைஞர் ஷஹீன் என்பவர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி அழைத்துச் சென்று கொண் டிருந்தார்.

நடுக் கிராமத்தில் நெருக்கமான வீடுகளுக்கு மத்தியில் ஒரு புல்டோசர் உழுது கொண்டிருந்தது. இங்கென்ன விவசாயம் நடக்கிறது என்று பார்த்தால் இடிந்து மன்னோடு மன்னாகிக் கிடந்த இரு வீடுகளை புல்டோசர் வைத்து சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் குழுவைக் கண்டவுடன் ஊர் மக்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சிறுவர்களுமாக சூழ்ந்து கொண்டனர். இடிந்த வீடுகளில் ஒன்றின் உரிமையா ளர் குலாம் ஹாஸன்பட்டை இராணுவம் கைது செய்து கொண்டு போயிருந்தது. அவரது சகோதரர் முகமது பட் எங்க ளிடம் பேசினார். அன்று அக்டோபர் 7ம் தேதி. செப்டம்பர் 29ந் தேதியன்று சுமார் 1000 பேரடங்கிய ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பெரும் படை அந்த கிராமத்திற்குள் புகுந்துள்ளது. அதற்கும் முந்தைய இரண்டு வாரத்தில் பலமுறை தீவிரவாதி களைத் தேடுகிறோம் என்கிற பெயரில் பலமுறை அக்கிராமம் சுற்றி வளைக்கப் பட்டு (ஊடிசனநநேன) சல்லடைத் தேடல் நடந்துள்ளது. இம்முறை இன்னும் பெரிய படை. வந்தவுடன் அருகிலுள்ள வீடுகள் எல்லாவற்றையும் காலி செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடப்பட்டது. எல்லோரும் ஓடியிருக் கிறார்கள். நகை, பணம், கோதுமை, கோழி, ஆடுகள் எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு ஓடியிருக்கிறார்கள். சற்று நேரத்தில் மிகப்பெரிய வெடிச் சத்தம்.

அடுத்த நாள் படை வீரர்கள் இடி பாடுகளுக்கிடையிலிருந்து ஒரே ஒரு உடலை மட்டும் கண்டெடுத்துக் கொண்டு குலாம்ஹாசனையும் கைது செய்து கொண்டு வெளியேறிய பின் மக்கள் திரும்பி வந்து பார்த்த போதுதான் இரண்டு வீடுகள் தரைமட்டமாகிக் கிடந்ததைக் காண முடிந்தது. அருகிலி ருந்த வீடுகள் எல்லாம் வெடி அதிர்ச்சி யில் விரிசல் விட்டிருந்தன. நாங்கள் சென்றபோது உடைந்த சுவர்களை அவர்கள் செப்பனிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். இழுத்துச் சென்ற உடல் ஜெய்ஷே முஹம்மத் அமைப்பின் டிவிஷனல் கமாண்டர் என அவர்களுக் குச் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு நாட்கள் கழித்து அருகிலுள்ள நூர்புராவில் உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. தங்கள் வீட்டிலுள்ள நகை, விலையுயர்ந்த பொருட்கள், ஏன் சேமித்து வைத்திருந்த கோதுமை மூட்டைகளும் கூட இராணுவத் தாரால் கொள்ளை அடித்துச் செல்லப் பட்டு விட்டன என சுற்றியிருந்த வீட்டுப் பெண்கள் புலம்பினர்.

காஷ்மீரில் இதெல்லாம் சகஜம். திடீரென ஒரு வீட்டிற்குள் புகுந்த ஒரு முப்பது பேருக்குத் தேநீர் தயாரியுங்கள் என ஒரு இராணுவ கமாண்டர் சொன்னால், உடனடியாக அவர்கள் அதைச் செய்துதர வேண்டும். காஷ்மீரி கள் விருந்தோம்பலுக்குப் பெயர் போனவர்கள். யாருக்கும் எப்போதும் அவர்கள் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று சொல்லும்வரை காஷ்மீரிகள் தேநீரும் உணவும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பார் கள். நாங்கள் இருந்த சில தினங்களிலும் கூட அந்த விருந்தோம்பலை அனுபவித் தோம். ஆனால் இப்படித் திமிராக உள்ளே நுழைந்து, தங்களின் ரத்த சொந்தங் களை அன்றாடம் கொன்று குவிக்கும் இந்திய இராணுவப் படையினர் உள்ளே நுழைந்து ‘சாயா’ வேண்டுமென்றால் அம் மக்களின் மனநிலை எப்படி இருக் கும்? இருந்தாலும் அவர்கள் அதைச் செய்துதான் தரவேண்டும். வேறு அவர் களுக்கு ‘சாய்ஸ்’ கிடையாது. தேநீர் விநியோகிக்கும் போது அழகான பெண் கள் யாரும் தட்டுப்பட்டால் சிறிது நேரம் கழித்து அவர்களில் சிலர் திரும்பி வரக் கூடும். இம்முறை வேறு காரணங் களுக்காக. இப்படி ஏராளமாக நடந் திருக்கிறது. பெரியவர் சையத் அலிஷா கீலானி அவர்கள் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்துள்ள பேட்டியில் ஆதாரங்களுடன் இத்தகைய சம்பவங்கள் சிலவற்றைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நாங்கள் திரும்பிய போது இருட்டி விட்டது. இருட்டில் வண்டி ஓட்டுவது காஷ்மீரில் இரட்டைச் சிரமம். எதிரில் ஒரு இராணுவ வீரனையோ, பங்கரையோ, வாகனத்தையோ, முகாமையோ, செக் போஸ்டையோ பார்த்தீர்களானால் உடனே வண்டியின் முன் வெளிச்சத்தை (ழநயன டுiபாவ) நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே உள்ள விளக்கைப் போட வேண்டும். அவர்களைக் கடந்தவுடன் மீண்டும் உள் விளக்கை அணைத்துவிட்டு வெளி விளக்கைப் போட வேண்டும். அதற்குள் அடுத்த இராணுவ வீரன் எதிர்பட்டு விடுவான். “இது எங்க ளுக்குப் பழக்கமாகி விட்டது’’ என்றார் ஓட்டுநர். அவர் பெயர் காஸிம் பட்.

“இன்று பரவாயில்லை சார். நாம் வந்து விட்டோம். சில நேரங்களில் முகாம்களுக்கு எதிராக உள்ள செக்போஸ்ட்களில் சாலையை அடைத்துவிட்டுப் போய்விடுவார் கள். மறுபடி அடுத்த நாள் காலை வரை அந்தக் கிராமத்துக்குள் யாரும் வரவும் முடியாது, வெளியே போகவும் முடியாது’’ என்றார் காஸிம். ஆம். அப்படியாகும் போது அறிவிக்கப்படாத ஊரடங்குச் சட்டமாக அம் மக்கள் கருதிக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

நாங்கள் ‘த்ராலை’ அடைந்த போது இரவு 7 மணி இருக்கும். ஊரே அடங்கி யிருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்று மாகத் தெரிந்த இராணுவ ஜீப்கள், வீரர்களின் நடமாட்டம் தவிர கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. காஷ்மீரில் இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஊரடங்கி விடுகிறது. மறுபடி காலை 8 மணிக்குப் பிறகுதான் தெருவில் நடமாட்டம் தென் படுகிறது. இராணுவ ஜீப்கள் வந்து சாலை களில் போடப்பட்ட தடைகளை நீக்கிய வுடன்தான் போக்குவரத்து ஏற்படும். இரவில் திடீரென யாருக்காவது உடல் நலமில்லாமல் போனால் கூட வெளியே செல்வது சற்றுச் சிரமந்தான். ஊரடங்குச் சட்டம் இல்லாவிட்டாலும் அதுவே நிலைமை.

அமர்நாத் பிரச்சினைக்குப் பின் காஷ்மீர் நிலைமைகளை நேரில் கண்டறி யவும், அக்டோபர் 6ந்தேதி ‘காஷ்மீர் கூட்டுச் செயல்பாட்டுக் குழு’ (முயளாஅசை ஊடி-டிசனiயேவiடிn ஊடிஅஅவைவநந) அறிவித்தி ருந்த லால் சவுக் பேரணியை நேரில் காணவும் ஏற்பாடு செய்திருந்த அகில இந்திய உண்மை அறியும் குழுவில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து நானும் சுகுமாரனும் பங்கு பெற்றிருந்தோம். பேராசிரியர் அமித் பட்டாச்சார்யா, எஸ்.ஏ.ஆர்.கீலானி, ரோனா வில்சன் இன்னும் நான்கு வங்கத்து நண்பர்கள், கேரளத்திலிருந்து ‘மாத்யமம்’ இதழாசிரியர் வி.எம்.இப்றாகிம் என பத்து பேர் கொண்ட குழு எங்க ளுடையது. அக்.3ம் தேதி இரவு எட்டு மணிக்கு டெல்லியிலிருந்து ஜம்மு வழி யாக ஸ்ரீநகருக்கு சாலை வழியில் செல்கிற குழுவில் நானிருந்தேன். எங்க ளில் நால்வர் விமானம் மூலம் டெல்லி யிலிருந்து ஸ்ரீநகர் புறப்பட இருந்தனர். தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அதிவேகமா கச் செல்லும் அந்த ஆம்னி பஸ் எங்க ளை அடுத்த நாள் மதியம் 12 மணி சுமாருக்கு ஜம்முவில் விட்டது. உடனடி யாக ஒரு டாடா சுமோவை அமர்த்திக் கொண்டு ஸ்ரீநகர் புறப்பட்டோம். எங்கள் ஆறு பேருக்கும் அந்தக் காஷ்மீரி ஓட்டு நர் கேட்டது வெறும் 1500 ரூபாய்தான். இறங்கும் போதுதான் அவர் காரணத் தைச் சொன்னார். ஒருவேளை லால் சவுக் பேரணியை ஒட்டி ஊரடங்கு உத்தரவிடப்பட்டால் இரண்டு நாளோ, மூன்று நாளோ ஜம்முவிலேயே தங்க நேரிடும். எனவே கிடைத்த காசுக்குப் புறப்பட்டு விட்டதாகச் சொன்னார் அவர்.

மலைப் பாதைகளினூடாக காஷ்மீரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டே நாங்கள் சென்றபோது எங்களுக்கு முதல் அதிர்ச்சி செய்திகிடைத்தது. விமானத்தில் சென்ற வர்கள் ஸ்ரீநகர் விமான நிலையத்திலேயே கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் எங்கே எனத் துருவித் துருவி விசாரிக் கின்றனர் என்பதே அச் செய்தி.

அ. மார்க்ஸ்